Lady in black en de tandenloze Thai

4 februari

Vandaag vervolgen we onze geschiedenisles over de Deathrailway, maar niet voordat we de mooie Ewaran watervallen hebben bewonderd. Erawan falls is een spectaculaire reeks van 7 trapsgewijze watervallen in het Erawan National Park, bekend om de smaragdgroene poelen waar je kunt zwemmen en tegelijkertijd een 'fish spa' krijgt, oftewel happende visjes aan handen en voeten. Zwemmen doen we niet, maar we stoppen wel onze handen in het water om het knabbelen te voelen, er zitten ook hele grote vissen bij, die hoef ik niet aan mijn vingers te hebben! Het is een mooie wandeling door de jungle. Ondanks dat dit de droge periode is, en er dus minder water is vanaf plateau 5 , lopen we toch helemaal door naar plateau 7. Elk plateau heeft zijn eigen naam, een paar voorbeelden: flowing back into its place, palace of the fish, waterfall cliff, chest of butterfly. Vanaf plateau 4 wordt het steiler, gladder en zwaarder maar het is nog altijd een duidelijk pad. We genieten in deze jungle omgeving. Apen zien we niet, alhoewel, ome Ed is er natuurlijk ;)

Na ruim 2uur lunchen we en worden we met het busje naar de Hellfire pass gereden. Daar horen we het indrukwekkende verhaal over de Dodenspoorlijn/Deathrailway. De aanleg van de Birma-spoorlijn week voor niets. De bouw ging 24 uur per dag door. Soms moest er dwars door bergketens gehakt worden, waarvan de Hellfire Pass (ook bekend als Konyu Cutting) het grootst en het meest afgelegen punt was. De POW (prisoners of war / krijgsgevangenen) - waaronder dus Nederlanders - en Aziatische dwangarbeiders (100.000) werkten tot diep in de nacht door en maakten soms werkdagen van 18 uur. Omdat de oranje gloed van de fakkels en de schaduwen van de uitgemergelde krijgsgevangen veel weg hadden van het hellevuur, werd dit deel van de spoorlijn ook wel de Hellevuurpas (Hellfire Pass) genoemd. Driekwart van de betrokken krijgsgevangenen kwam hier om het leven.

We lopen tot het memorial. Er is een langere route maar die duurt 3uur en je krijgt dan een walkie talkie mee voor safety, daar hebben we geen tijd voor. Onderweg luisteren we via onze audioguide naar de afschuwelijke geschiedenis van deze plek en naar de verhalen van overlevenden. Na een uur lopen we weer terug. Het is heet en we koelen af met een Thai Tea en een Orange Americano. Dan gaan we richting treinstation Nam Tok waar we de trein boarden. In principe rijden we door tot Tha Kilen, via de bekende houten brug Tham Krasae. Daar zouden we weer opgepikt worden door de minibus en doorrijden naar de Bridge over the River Kwai. Wij stemmen even af en besluiten helemaal tot Kanchanaburi te blijven zitten. Dit betekent dat voor ons na een uur treinen de georganiseerde tour erop zit en dat we nog 1,5uur langer kunnen genieten van de treinreis en daarmee toch nog een deel van ons oorspronkelijk plan doen. We pakken nu namelijk het hele traject Nam Tok - Kanchanaburi, zoals we eerst van plan waren. (zonder georganiseerde tour). Voordeel is dat we veel meer hebben kunnen zien dan wanneer we de rest van de dag niet georganiseerd hadden gedaan. Vanuit de verte zien we Wat Tham Seua, een groot tempelcomplex net buiten de stad. We zien het gigantische Boeddhabeeld. We stappen uit bij de Bridge over the River Kwai.

Op de terugweg naar het centrum eten we lekker bij een Isan restaurant: beef van de bbq en een Isan soep met kip. De Isan-keuken is depittige, frisse en zoute keuken uit Noordoost-Thailand, sterk beïnvloed door Laos. Lekker! We zien daar ook - niet voor het eerst - een happy new year vlag hangen. Bij het googlen en lezen van nieuwsberichten was me al vaker het jaartal opgevallen. Het is in Thailand namelijk het jaar 2569. De jaartelling startte in 543 voor Christus in onze jaartelling, bij de dood (parinirvana) van Boeddha.

Na een terrasje in het drukke centrum, bezoeken we de J.J. nightmarket. Erg leuke en relaxte markt, hier hadden we ook goedkoop kunnen eten! Als we terug willen naar het hotel, raken we in onderhandeling met een praktisch tandenloze (en Engelsloze) Thai. Ik laat op google.maps zien waar we naartoe moeten en hij loopt met mijn telefoon naar wat vrienden. Ho Ho, hier blijven met mijn telefoon! Die gaat door een hoop handen en er wordt een hoop thais gepraat, Engels kunnen ze niet. Maar na een tijdje denken ze te weten waar ons hotel is. Als ik vraag: Tao rai (wat kost het), krijg ik het antwoord khep. Ik kom er niet uit, ik kan echt wel tellen in Thais, maar weet niet wat ze bedoelen.Erg grappig,maar dit wordt 'm niet. We nemen uiteindelijk de Grab.

5 februari

We zijn op tijd wakker en riskeren ons leven (grapje) door de drukke weg voor ons hotel over te steken. Bij de 7 Eleven halen we lekkere koffie, bananenmelk en een soort brioche met zoete topping en een vulling van shredded pork. We ontbijten met de ramen open in onze kamer. Het brood smaakt lekker en bijzonder tegelijk. Onze chauffeur is er 8.15, terwijl we 9u geboekt hadden. Om 8.30 zijn we klaar om terug naar Bangkok te gaan, de stad waarin net zoveel inwoners zijn als in heel Nederland. In Bangkok zelf zijn het zo'n 10 tot 10,5mln inwoners, maar in de metropool Bangkok zijn het er 14,6 tot 21 mln. Wel raar die ruime range.

Om 10.30 zijn we bij het hotel waar we deze reis ook begonnen zijn. Nadat we gezegd hebben dat we we er al eerder waren: krijgen we een hartelijke Welcome back!! Ook blijkt later ons bed versierd met gevouwen handdoeken in de vorm van zwanen en een persoonlijk briefje met "Welcome 'home' ". We dumpen onze bagage en gaan weer op pad. Vandaag gaan we shoppen :) Ik wil nog een sjaal, een olifantenbroek voor paps (sorry voor het wakker appen!), ik heb nog een kleine buddha op het oog bij het complex van de Golden Buddha, we willen een inhaler, olietjes en we weten ook al waar we willen eten haha. Ook best leuk om even naar een bekende plek terug te gaan. Dit hadden we vooraf niet zo bedacht, maar klopt helemaal bij de ontspannenheid die we al de hele reis voelen. We hadden vooraf natuurlijk al dingen geboekt, maar uiteindelijk ziet de reis er toch weer anders uit, omdat de plannen gaandeweg veranderen. Maar ook zonder vaste planning, voelen we geen stress (ook Ed niet haha) en elke dag kijken we weer wat we gaan doen zonder vast strak programma.

We lopen via kleine straatjes, langs het water en langs verborgen streetart richting de Golden Buddha die in wijk Chinatown ligt. Het is druk in de omgeving van Chinatown en het is heet. De luchtkwaliteit is slecht en dat merken we. Shoppen is leuk, maar ook vermoeiend haha. Afdingen is trouwens ook lastig in Thailand. De prijzen zijn al laag en iedereen hanteert dezelfde prijs. Wat proberen het toch voorzichtig, maar in de meeste gevallen kan de prijs niet of slechts 10 baht (€0,27) omlaag (soms meer, als ze er al 30 baht bij opgeplust hebben ten opzichte van hun collega's). In de middag gaan weer terug naar onze kamer, doen de was en genieten van het uitzicht op ons balkon.

Even een uitstapje: zoals jullie misschien hebben kunnen zien op de foto's, draag ik in de tempels een zwart blousje en een hier gekochte zwarte lange rok. Nu blijkt - naast dat ik hiermee dus respect toon voor de boeddhistische religie en cultuur - ook nog eens heb meegedaan aan de rouwperiode hier in Thailand. We hebben er nog niet eerder over geschreven, maar in het hele land zien we banners, foto's op gebouwen etc en versiering boven wegen met daarop een vrouw. Dit blijkt Sirikit te zijn. Koningin-moeder Sirikit van Thailand is vooral bekend als de geliefde "Moeder van de Natie" en echtgenote van de langstzittende koning Bhumibol Adulyadej (in 2016 overleden). Ze was 66 jaar koningin-gemalin, zette zich in voor sociale projecten en behoud van Thaise zijde, en gold als mode-icoon. Na haar overlijden in oktober 2025 is een nationale rouwperiode ingesteld. Voor het publiek werd gevraagd gedurende 90 dagen(vanaf 25 oktober 2025 tot eind januari) zwarte of donkere kleding te dragen. Kijk daar heeft deze lady in black dus ook aan geparticipeerd ;). Overheidsfunctionarissen dragen trouwens één jaar lang rouwkleding.

's Avonds eten we heerlijk in de straat Soi Rambruttri waar we al eerder aten. We lopen via de drukke en chaotische Khao San straat terug. Hier zien we ook weer de minst aantrekkelijke streetfood: schorpioenen, slangen, bamboe wormen, krekels en... vogelspinnen. Bah, bah! We proberen vaak van alles, maar dit slaan we toch echt over!

We sluiten de dag af met een heerlijke voetmassage. Wilden we al langer doen, maar was er nog niet van gekomen. En nu denken we: hadden we het maar eerder gedaan!! Voor nog geen €10 voor ons samen worden onze voetjes en kuiten 30 minuten heerlijk gemasseerd met olie. Ze sluiten af met nog wat trek- rek- en strekwerk van onze nek, schouders, armen en ruggenwervel. Lekker!